به گزارش مسیر اقتصاد تحصیل در خارج که زمانی برای جوانان چینی مزیت مهمی در بازار کار محسوب میشد، در سالهای اخیر بخشی از جذابیت خود را از دست داده است. در سال ۲۰۲۵ حدود ۵۷۰ هزار دانشجوی چینی برای تحصیل به خارج رفتند؛ در حالی که این رقم در سال ۲۰۱۹ به ۷۰۰ هزار نفر رسیده بود. عدد سال گذشته پایینترین سطح از سال ۲۰۱۶ بوده است.
هزینه بالاتر و دانشگاههای داخلی قویتر
یکی از عوامل این کاهش، افزایش هزینه تحصیل در خارج است. متوسط هزینه تحصیل خارجی در سال ۲۰۲۶ به ۶۰۵ هزار یوآن، معادل حدود ۸۹ هزار و ۶۰۰ دلار رسیده که نزدیک به ۲۰ درصد بیشتر از سال ۲۰۲۳ است. در نتیجه دانشجویانی که همچنان قصد تحصیل در خارج دارند بیشتر به گزینههای ارزانتر یا نزدیکتر مانند هنگکنگ، ژاپن، استرالیا و مالزی توجه میکنند؛ هزینه یک دوره تحصیلی در مالزی میتواند حدود ۱۰۰ هزار یوآن باشد.
در مقابل، ظرفیت آموزش عالی داخل چین افزایش یافته و سال گذشته رکورد ۱۰.۷ میلیون نفر وارد آموزش عالی این کشور شدند. دانشگاههای پکن و تسینگهوا نیز اکنون در رتبهبندی QS به ترتیب جایگاه سیزدهم و چهاردهم را دارند و دانشگاههای چین بهویژه در علوم و مهندسی جایگاه قویتری یافتهاند؛ در حالی که شهریه دانشگاههای دولتی معمولاً تنها چند هزار یوآن در سال است.
۹۴ درصد به چین بازمیگردند
تحول مهمتر در بازگشت دانشجویان اتفاق افتاده است. نسبت فارغالتحصیلانی که پس از تحصیل خارجی به چین بازمیگردند در سال گذشته به ۹۴ درصد تعداد دانشجویان خروجی رسیده که بالاترین سطح ثبتشده است. در مجموع طی سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ حدود ۵.۲ میلیون فارغالتحصیل خارجی به چین بازگشتهاند.
نمودار اکونومیست نیز دو روند همزمان را نشان میدهد: تعداد دانشجویان خروجی پس از رشد چند دههای و رسیدن به اوج در سال ۲۰۱۹ کاهش یافته، اما نسبت بازگشت دانشآموختگان خارجی به چین بهطور پیوسته افزایش یافته و در سال ۲۰۲۵ به ۹۴ درصد رسیده است.
کاهش مزیت اقتصادی مدرک خارجی نیز در این روند مؤثر است. متوسط حقوق اولیه فارغالتحصیلان بازگشته از خارج حدود ۱۲ هزار و ۸۰۰ یوآن در ماه است، در حالی که فارغالتحصیلان دانشگاههای داخلی بهطور متوسط ۱۰ هزار و ۷۰۰ یوآن دریافت میکنند؛ فاصلهای که در مقایسه با هزینه بالای تحصیل خارجی چندان زیاد نیست.
کاهش دانشجوی چینی به دانشگاههای غربی فشار میآورد
این تغییر برای دانشگاههای خارجی نیز پیامد مالی دارد. در سال تحصیلی ۲۰۲۵-۲۰۲۴، چینیها بیش از دوپنجم دانشجویان بینالمللی دانشگاههای عضو گروه راسل بریتانیا را تشکیل میدادند. کاهش تقاضای چین اکنون برخی دانشگاهها را به تعطیلی دورهها و کاهش نیروی انسانی واداشته است.
با این حال اکونومیست یادآور میشود که کاهش تحصیل در خارج الزاماً برای چین بدون هزینه نیست. دانشآموختگان بازگشته در دهههای گذشته مهارت و دانش خارجی را به اقتصاد چین منتقل کرده و در گسترش بینالمللی شرکتهای این کشور نقش داشتهاند. بنابراین روند جدید از یک سو خروج سرمایه انسانی را محدود و احتمال بازگشت آن را افزایش میدهد، اما از سوی دیگر میتواند دسترسی چین به تجربه و دانش حاصل از حضور طولانیتر در دانشگاهها و بازارهای خارجی را کاهش دهد.
منبع: اکونومیست
انتهای پیام/ دولت و حکمرانی
