به گزارش مسیر اقتصاد هند در سال مالی منتهی به مارس ۲۰۲۶ حدود ۷۷۵ میلیارد دلار کالا وارد کرده است. بررسی داخلی دولت نشان میدهد نزدیک به ۳۹۸ میلیارد دلار از این واردات ظرفیت جایگزینی با تولید داخلی را دارد؛ اما دهلینو فعلاً بهجای اجرای برنامهای فراگیر، مجموعهای به ارزش ۵۱ میلیارد دلار را برای اقدام فوری برنامه ساخت داخل در اولویت قرار داده است.
این فهرست حدود ۱۰۰ قلم کالا در صنایعی مانند نساجی، کفش، خودروهای برقی و تجهیزات خورشیدی را دربر میگیرد. معیار انتخاب کالاها، نقش آنها در تابآوری اقتصادی، میزان وابستگی به تأمینکنندگان خارجی و امکان رقابتپذیرکردن تولید داخلی با استفاده از حمایتهای دولتی بوده است.
کاهش وابستگی صنعتی هند به چین با تقویت ساخت داخل
واردات هند از چین در سال مالی ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ به نزدیک ۱۳۲ میلیارد دلار رسید؛ رقمی که چین را به بزرگترین تأمینکننده خارجی این کشور تبدیل کرده است. بخش مهمی از این واردات شامل ماشینآلات، قطعات و نهادههایی است که فعالیت کارخانههای هندی به آنها وابسته است. بنابراین کاهش واردات تنها به محدودکردن ورود کالاهای مصرفی مربوط نمیشود و مستلزم ایجاد ظرفیت تولید در حلقههای میانی زنجیره صنعتی است.
تنشهای ژئوپلیتیکی و افزایش خطر اختلال در زنجیرههای تأمین، این وابستگی را به مسئلهای فراتر از کسری تجاری تبدیل کرده است. هند میخواهد کالاهایی را که توقف واردات آنها میتواند تولید داخلی را مختل کند، در داخل کشور تولید کند و همزمان وابستگی صنایع راهبردی خود به چین را کاهش دهد.
حمایت دولتی برای جبران فاصله رقابتی
برنامه جدید قرار است از طریق مشوقها، یارانهها، جذب سرمایهگذاری و تشکیل مشارکت با شرکتهایی از تایوان، کره جنوبی، آلمان و ایتالیا اجرا شود. شرکتهای دولتی هند نیز برای حضور در این برنامه تشویق خواهند شد. هدف این است که سرمایه، فناوری و تجربه مدیریتی مورد نیاز برای تولید کالاهای منتخب در داخل هند فراهم شود.
دولت هند پیش از این نیز برنامه «ساخت هند» و طرح مشوقهای مرتبط با تولید را اجرا کرده بود. این سیاستها در صنایعی مانند تلفن همراه و لوازم الکترونیکی مصرفی نتایجی به همراه داشت، اما نتوانست رشد کلی واردات را متوقف کند. برنامه تازه با محدودکردن دامنه حمایت به کالاهای مشخص، تلاش میکند منابع دولتی را بر محصولاتی متمرکز کند که امکان جایگزینی واردات در آنها بیشتر است.
سرعت و هزینه؛ مانع اصلی تولید داخلی
مشکل هند تنها نبود ظرفیت کارخانهای نیست. در بسیاری از صنایع، تولیدکنندگان چینی کالا را سریعتر و با هزینه کمتر عرضه میکنند. برای نمونه، هند در سال گذشته حدود ۴۸۳ میلیون دلار قالب زیره کفش وارد کرده است. تولید این قالبها در هند نزدیک به دو هفته زمان میبرد، درحالیکه کارخانههای چینی آنها را ظرف سه تا پنج روز آماده میکنند.
وضعیت مشابهی در صنعت انرژی خورشیدی وجود دارد. واردات حدود سه میلیارد دلار سلول خورشیدی ارزانقیمت، تولیدکنندگان داخلی هند را زیر فشار قرار داده است. دولت معتقد است امکان تولید این سلولها در داخل وجود دارد، اما استمرار آن به کاهش هزینه و افزایش مقیاس تولید وابسته است.
بنابراین جایگزینی واردات با صدور دستور اداری یا افزایش تعرفه محقق نمیشود. تولیدکنندگان داخلی باید بتوانند از نظر قیمت، کیفیت و زمان تحویل با عرضهکنندگان خارجی رقابت کنند. در غیر این صورت، حمایتهای دولتی ممکن است هزینه صنایع مصرفکننده این کالاها را افزایش دهد و رقابتپذیری آنها را کاهش دهد.
برنامه ۵۱ میلیارد دلاری هند نشان میدهد دهلینو سیاست صنعتی خود را از حمایت عمومی از تولید به شناسایی کالاهای مشخص و حلقههای آسیبپذیر زنجیره تأمین منتقل کرده است. موفقیت این سیاست به میزان وارداتی که روی کاغذ قابلیت جایگزینی دارد وابسته نیست؛ معیار اصلی آن ایجاد تولیدی است که پس از کاهش حمایت دولتی نیز بتواند در برابر کالاهای چینی رقابت کند.
منبع: رویترز
انتهای پیام/ تولید
