به گزارش مسیر اقتصاد اختلال در تردد تنگه هرمز، چین را به بازنگری در جغرافیای واردات گاز طبیعی مایع سوق داده است. پتروچاینا و سینوپک، دو شرکت بزرگ دولتی این کشور، با صادرکنندگانی در حال مذاکرهاند که محمولههایشان بدون عبور از هرمز به بازارهای آسیایی میرسد. قراردادهای مورد بررسی دستکم ۱۰ سالهاند و آغاز تحویل آنها پیش از سال ۲۰۳۰ پیشبینی شده است.
چین بزرگترین مشتری الانجی قطر است و سال گذشته نزدیک به ۳۰ درصد واردات خود را از این کشور تأمین کرد. با بستهشدن تنگه هرمز و آسیبدیدن بخشی از تأسیسات قطر، واردات چین از این کشور در سهماهه دوم سال جاری به حدود ۱۰۰ هزار تن کاهش یافت؛ درحالیکه در دوره مشابه سال قبل به ۴.۷ میلیون تن رسیده بود.
حفظ قراردادهای قطر در کنار تأمینکنندگان جدید
شرکتهای چینی طی سالهای اخیر قراردادهای بلندمدت بزرگی با قطر امضا کرده و در برابر خرید گاز، سهمهای محدودی نیز در طرحهای توسعه تولید این کشور دریافت کردهاند. پکن در پی لغو این تعهدات نیست؛ زیرا قطر همچنان یکی از بزرگترین و رقابتیترین عرضهکنندگان گاز طبیعی مایع جهان به شمار میرود. هدف اصلی، افزودن مبادی تازه به سبد واردات و کاهش تمرکز مسیرهای حمل بر تنگه هرمز است.
بحران اخیر نشان داد تنوع تأمینکنندگان بهتنهایی برای امنیت انرژی کافی نیست. واردات از چند کشور حاشیه خلیج فارس، در صورتی که همه محمولهها ناچار به عبور از یک آبراه باشند، همچنان در برابر اختلال جغرافیایی مشترک آسیبپذیر خواهد بود. سیاست تازه چین از تنوعبخشی میان فروشندگان به سمت تنوعبخشی همزمان در مبدأ تولید و مسیر حمل حرکت میکند.
کانادا؛ گزینهای با مسیر مستقیم به آسیا
کانادا یکی از گزینههای مورد بررسی شرکتهای چینی است. پایانههای ساحل غربی این کشور امکان ارسال مستقیم الانجی به آسیا را فراهم میکنند و محمولهها برای رسیدن به چین نیازی به عبور از تنگه هرمز ندارند. دولت کانادا نیز به دنبال توسعه ظرفیت صادرات گاز به آسیا و کاهش وابستگی تجارت انرژی خود به بازار آمریکا است.
انعقاد قراردادهای بلندمدت با خریداران بزرگ چینی میتواند تأمین مالی توسعه طرحهای صادراتی کانادا را تسهیل کند. صنعت الانجی معمولاً برای توجیه سرمایهگذاریهای سنگین خود به تعهد خرید چندساله نیاز دارد؛ ازاینرو، تغییر سیاست خرید چین ممکن است به انتقال بخشی از سرمایهگذاریهای جدید گاز به سواحل اقیانوس آرام کمک کند.
هرمز و آمریکا؛ دو ریسک متفاوت برای پکن
آمریکا نیز ظرفیت بالایی برای تأمین گاز چین دارد، اما پکن تمایلی ندارد کاهش وابستگی به هرمز به وابستگی تازهای به واشنگتن منجر شود. اختلافهای تعرفهای و تغییرپذیری سیاست تجاری دولت آمریکا، قراردادهای این کشور را در معرض ریسک سیاسی قرار داده است. چین از فوریه ۲۰۲۵ محمولهای از الانجی آمریکا را مستقیماً وارد نکرده، هرچند شرکتهای چینی همچنان قراردادهای بلندمدت آمریکایی خود را حفظ کرده و بسیاری از محمولهها را در بازارهای دیگر به فروش میرسانند.
در نتیجه، چین میان دو نوع آسیبپذیری در حال موازنه است: خطر اختلال جغرافیایی در تنگه هرمز و خطر استفاده آمریکا از تجارت انرژی بهعنوان ابزار فشار سیاسی. راهبرد پکن حذف کامل هیچیک از تأمینکنندگان نیست؛ بلکه ایجاد سبدی متنوع از قطر، روسیه، کانادا، آمریکا و دیگر صادرکنندگان است تا اختلال در یک مسیر یا تنش با یک کشور، امنیت عرضه گاز آن را به خطر نیندازد.
بحران تنگه هرمز ممکن است پس از مدتی فروکش کند، اما قراردادهای حداقل ۱۰ سالهای که اکنون بررسی میشوند، آثار آن را برای مدتی طولانی در بازار جهانی گاز حفظ خواهند کرد. کاهش تمرکز چین بر عرضه عبوری از هرمز میتواند سهم صادرکنندگان اقیانوس آرام را افزایش دهد و امنیت مسیر حمل را به یکی از معیارهای اصلی قراردادهای آینده الانجی تبدیل کند.
منبع: بلومبرگ
انتهای پیام/ انرژی
