به گزارش مسیر اقتصاد بازار جهانی نفت در حالی به هر نشانهای از افزایش عرضه حساس شده که ونزوئلا نیز دوباره در حال آماده شدن برای بالا بردن تولید است. پس از اصلاح گسترده قانون نفت این کشور در ژانویه، تولیدکنندگان داخلی و خارجی مدارک لازم را برای تأیید یا بازنگری قراردادهای خود ارائه کردهاند و این فرایند تا پایان ژوئیه باید تکمیل شود. همین بازنگریها تاکنون به توافقهای اولیه برای توسعه برخی مناطق، واگذاری بلوکهای جدید و جابهجایی داراییها انجامیده و به همین دلیل، شرکتهای خدمات نفتی دوباره به سراغ دکلها و تجهیزات قدیمی خود رفتهاند.
بر اساس این گزارش، دستکم ۹ دکل با توان ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ اسب بخار در هفتههای اخیر از انبار خارج شدهاند تا برای استقرار در میادین خشکی تعمیر و آماده شوند و ۵ دکل دیگر نیز در حال ارزیابیاند. این تحرکات نشان میدهد اعتماد شرکتهای خدماتی به ازسرگیری فعالیت نفتی در ونزوئلا بیشتر شده است. بخش بزرگی از این تجهیزات قرار است در پروژههای مشترک میان PDVSA و شرکتهای خصوصی در کمربند اورینوکو و دریاچه ماراکایبو به کار گرفته شوند؛ یعنی دو منطقهای که ستون اصلی تولید نفت ونزوئلا به شمار میآیند.
مزیت با شرکتهایی است که از قبل در ونزوئلا ماندهاند
با این حال، آنچه اکنون در ونزوئلا دیده میشود بیشتر نشانه بازگشت تدریجی است تا جهش سریع. مزیت اصلی در این مرحله با شرکتهایی است که تجهیزاتشان از قبل در خود ونزوئلا باقی مانده است. دلیلش روشن است: واردات دکل و تجهیزات جدید هنوز با بروکراسی کاراکاس، نیاز به مجوزهای واشنگتن، و در برخی موارد مجوزهای وزارت خزانهداری آمریکا روبهروست. در مقابل، شرکتهایی که از قبل در ونزوئلا دکل یا تجهیزات ذخیرهشده دارند، میتوانند سریعتر وارد عمل شوند. البته همین تجهیزات هم بدون هزینه نیستند؛ اگر هزینه تعمیر هر دکل از یک میلیون دلار بیشتر شود، شرکتها برای توجیه این هزینه به قراردادهای میانمدت در حدود ۱۲ ماه نیاز دارند.
این نکته مهم است، چون نشان میدهد حتی بازگشت فنی به تولید هم با محدودیتهای جدی همراه است. سابقه بد تأخیر PDVSA در پرداختها نیز باعث شده بسیاری از شرکتهای خدماتی همچنان با احتیاط حرکت کنند. به همین دلیل، شرکتهای خارجی ترجیح میدهند بیشتر با شرکای قدیمیتر و باسابقهتر کار کنند؛ همان شرکتهایی که سابقه پرداخت بهتری دارند و حضور طولانیتری در ونزوئلا داشتهاند.
شرکتهای غربی برگشتهاند، اما ظرفیت جهش بزرگ هنوز وجود ندارد
در میان شرکتهایی که وارد فاز توسعه پروژهها شدهاند، نام شورون، رپسول و شل دیده میشود. این شرکتها در توافقهای تازه با دولت ونزوئلا از پروژههای جدید و افزایش تولید سخن گفتهاند و همین برنامهها نیاز به دکلهای بیشتری ایجاد کرده است. در تماسهای درآمدی اخیر نیز هالیبرتون اعلام کرده که پس از بازدید از برخی تأسیسات، در حال مذاکره بر سر شرایط تجاری عملیات در ونزوئلاست و SLB هم این کشور را همچنان یک «فرصت رشد» توصیف کرده است.
اما حتی با همین بازگشت، نباید انتظار جهش بزرگ در عرضه داشت. وزیر نفت ونزوئلا در ارائههای خود هدفگذاری کرده که تولید نفت خام این کشور از حدود ۱.۱ میلیون بشکه در روز فعلی به ۱.۳۷ میلیون بشکه در روز تا پایان سال برسد. معنای این هدفگذاری آن است که کل افزایش احتمالی در هفت ماه آینده، حدود ۲۷۰ هزار بشکه در روز خواهد بود. برای کشوری که سالها زیر فشار تحریم، افت سرمایهگذاری و فرسودگی زیرساخت بوده، این افزایش مهم است؛ اما برای بازار جهانی نفت، عددی تعیینکننده نیست.
این محدودیت را از یک زاویه دیگر هم میتوان دید. ونزوئلا در پایان مارس فقط ۲ دکل فعال در گزارش بیکر هیوز داشت؛ هرچند دکلهای تعمیر و عملیات سبکتر معمولاً در این آمار نمیآیند. در همان حال، وزارت نفت این کشور برآورد کرده که برای افزایش تولید تا افق ۲۰۲۸، ونزوئلا به ۹۳ دکل نیاز دارد. همین فاصله میان دکلهای فعال موجود و نیاز برآوردشده، نشان میدهد مسیر بازگشت تولید هنوز طولانی است و با چند قرارداد جدید یا بیرون آوردن چند دکل از انبار، نمیتوان انتظار دگرگونی سریع داشت.
ونزوئلا از فضای جدید سود میبرد، اما بازار جهانی را نجات نمیدهد
در نتیجه، باز شدن نسبی فضای قراردادی و تحرک دوباره شرکتهای خدمات نفتی بیش از آنکه به معنای نجات سریع بازار جهانی باشد، نشانه آن است که ونزوئلا میخواهد از شرایط جدید برای بهبود موقعیت خود استفاده کند. این کشور میتواند در ماههای آینده بخشی از ظرفیت ازدسترفته خود را احیا کند و از محل تولید بالاتر، درآمد بیشتری به دست آورد. اما حتی اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، افزایش عرضه آن تا پایان سال کمتر از ۳۰۰ هزار بشکه در روز خواهد بود؛ رقمی که در برابر کمبودهای بزرگتر بازار جهانی، بیشتر یک کمک محدود است تا یک تغییر تعیینکننده.
از همین رو، ونزوئلا در شرایط فعلی میتواند یکی از برندگان نسبی فضای جدید باشد، اما نه بازیگری که بتواند در چند ماه آینده تعادل بازار جهانی نفت را بهطور محسوسی تغییر دهد. آنچه اکنون در کاراکاس دیده میشود، بیشتر بازگشت تدریجی به میدان است، نه آغاز یک جهش بزرگ در عرضه.
منبع: رویترز
انتهای پیام/ انرژی
