به گزارش مسیر اقتصاد تهدید ترامپ برای اعمال تعرفه ۲۵ درصد بر کشورهای طرف معامله با ایران، مستقیماً چین را به عنوان بزرگترین شریک تجاری تهران هدف قرار میدهد و آتشبس شکننده تجاری میان واشنگتن و پکن را در معرض خطر جدی قرار میدهد. این اقدام نه تنها نشانه بازگشت به سیاست تقابل به جای مذاکره است، بلکه با توجه به تجربه تلخ کشاورزان آمریکایی در جنگ تجاری پیشین، پیامدهای فوری برای صادرات کشاورزی ایالات متحده به همراه خواهد داشت.
تهدیدی فراتر از تهران: چین در کانون توجه
تهدید دونالد ترامپ برای اعمال تعرفه ۲۵ درصدی بر کشورهایی که با ایران تجارت میکنند، پیامدهایی به همراه دارد که بسیار فراتر از تهران است. هرگاه واشنگتن سیاست ایران را به اجرای قوانین تجارت جهانی گره میزند، تمرکز ناگزیر به سمت پکن معطوف میشود.
چین همچنان بزرگترین شریک تجاری ایران است، به این معنا که هر اقدام جدی برای جریمه کردن روابط تجاری با تهران به سرعت به آزمونی مستقیم برای رابطه ایالات متحده و چین و همچنین تعادل شکنندهای تبدیل میشود که به تازگی پس از سالها مناقشه تجاری، شروع به بازپدیدار شدن کرده است.
تفاهم موقتی که عمدتاً از آن به عنوان آتشبس یاد میشد و در اواخر سال گذشته حاصل شد، وقفهای کوتاه پس از دورهای طولانی از تشدید تعرفهها، کنترلهای صادراتی و اقدامات تلافیجویانه ایجاد کرد.
واشنگتن برخی مجازاتها را کاهش داد، پکن محدودیتهای صادرات مواد معدنی کمیاب را به حالت تعلیق درآورد و شرکتها در هر دو طرف محتاطانه شروع به بازسازی اعتمادی کردند که در سالهای اخیر فرسایش یافته بود. این پیشرفت اکنون با فشار مجددی روبرو شده است، زیرا تهدیدات تعرفهای بار دیگر به مرکز بحثهای سیاسی بازمیگردند.
تعرفه ۲۵ درصدی؛ از ابزار مذاکره تا سازِکار تقابل
تعرفه پیشنهادی ۲۵ درصدی بسیار فراتر از یک تعدیل فنی است. این نشانه بازگشت به تشدید تنشها به عنوان رویکردی پیشفرض است و نشاندهنده تغییری از سیاست تجاری به عنوان ابزاری برای مذاکره به سمت استفاده از آن به عنوان ابزاری برای تقابل است.
تجربه نشان داده است که چنین تهدیدهایی معمولاً به اقدامات تلافیجویانه منجر میشود. هشدارهای فوری پکن علیه تحریمهای یکجانبه نشاندهنده درک این واقعیت است که تهدیدات تعرفهای به ندرت به عنوان ژستهای مجزا باقی میمانند. آنها به اقدام تلافیجویانه تبدیل میشوند و اقدام تلافیجویانه نیز به نوبه خود کل چشمانداز روابط اقتصادی را دگرگون میکند.
بخش کشاورزی اولین جایی است که تأثیر آن را احساس خواهد کرد. صادرات سویای آمریکا به چین هرگز از جنگهای تجاری قبلی به طور کامل بهبود نیافت و کشاورزان آمریکایی به خوبی یاد گرفتند که وقتی سیاست وارد زنجیره تأمین میشود، دسترسی به بازارهای خارجی با چه سرعتی از بین میرود.
منبع: آسیاتایمز
انتهای پیام/تجارت و دیپلماسی
