وابستگی گسترده زنجیره تولید مرغ، تخم‌مرغ و سایر محصولات پروتئینی به نهاده‌های دامی وارداتی، یکی از مهم‌ترین نقاط آسیب‌پذیری امنیت غذایی ایران در شرایط جنگ و تحریم محسوب می‌شود. سالانه میلیون‌ها تن ذرت، کنجاله سویا و جو برای تأمین خوراک دام و طیور وارد کشور می‌شود که بخش عمده آن از مسیر بنادر جنوبی و با واسطه‌گری کشورهای متخاصم تأمین می‌گردد. این تمرکز وارداتی می‌تواند در شرایط جنگ یا اختلال در زیرساخت‌های حمل‌ونقل، زنجیره تولید پروتئین کشور را با خطر جدی مواجه کند. به منظور کاهش این آسیب‌پذیری باید 3 راهبرد «بازطراحی سبد تغذیه دام و طیور با استفاده از نهاده‌های جایگزین»، «متنوع‌سازی مبادی واردات از مسیر کشورهای دوست و استفاده فعال از ارزهای جایگزین دلار»، «کاهش وابستگی به بنادر جنوبی با استفاده از ظرفیت خالی بنادر شمالی» در دستور کار قرار بگیرد. این سه راهبرد می‌تواند در قالب یک برنامه عملیاتی با تمرکز بر بهره برداری از ظرفیت های دو کشور روسیه و قزاقستان اجراء شود.